Grote dag.
Morgen is het voor mij een grote dag.
Ik doe dan helemaal alleen m’n eerste trouwreportage.
Ik had wel het geluk dat ik gisteren met Jef meekon om te assisteren bij een huwelijk, zo ben ik toch al wat getraind voor morgen.
Tijdens hun ’shoot’ heb ik niet kunnen fotograferen, assistenten moeten sunbounces vasthouden enzo hé 
Maar tijdens hun kerkelijk huwelijk en even ervoor kon ik wel naar hartelust foto’s trekken.
Dit is al een eerste beeld dat ik heel geslaagd vind 
En morgen dus een hele reeks op m’n eentje… Spannend!
Gebuisd…
… en dit waren de boosdoeners:
Groep
De opdracht was om een groep mensen die samen activiteiten en dergelijke doen te volgen, te observeren en van hun een documenataire-reeks te maken. Mijn eerste keuze hiervoor was een groep psychiatrische patiënten in het PC Dr. Guislain. Ik werd daar een tijd aan ‘t lijntje gehouden, maar uiteindelijk mocht dit toch niet. Dus: het project was al bezig, maar Marian had nog geen groep…
Ik heb toen eerst een reeks gemaakt bij een hondenschool (inclusief marginale kroeg ernaast), maar ben daarna nog overgeschakeld naar een groep blinden & visueel gehandicapten, in Huis 45. Aangezien ze in Gent niet reageerden, moest ik dus hiervoor elke keer naar Huis 45, gelegen te Varsenare.
Alles was daar ok, ik mocht meteen beginnen met foto’s te nemen. De eerste keren waren wat onwennig omdat het eerst zowat kennis maken was met de mensen. Ik was ook nog niet familiar met het omgaan met blinden, dus ook voor mij was het wat onwennig in het begin. Dat gevoel is eigenlijk nooit weggegaan. Langs de ene kant voelde ik me er helemaal niet welkom (sommige mensen die opmerkingen geven als “joama, wuk goagie ier nog olle’molle begun’ doen, mi filmen ak zit te kakk’n? ti wel min privacy wi!”, de directie die ‘vergeet’ te zeggen dat er ook activiteiten zoals zwemmen en wandelen en massage doorgaan, de directie die vergeet te zeggen wanneer er een activiteit niet doorgaat, waardoor ik daar dan stond voor niets, …). Langs de andere kant waren er genoeg mensen die mij héél hartelijk welkom wouden wensen (3 ‘aanbidders’, of hoe ik het ook moet noemen), en dat maakte mij dan weer heel ongemakkelijk. Ik ben iemand die zelf niet meteen goed weet hoe ik in een groep moet opgaan, maar ik doe het op mijn manier: ik blijf op de achtergrond, ben beleefd, glimlach, … Ik ben van mezelf al een bedeesd wezentje, en deze dingen deden me een beetje panikeren. Ik voelde me op een of andere manier aangevallen (niet welkom/té welkom), en het liefst vanal wat ik doe is dan in een coconnetje kruipen. Natuurlijk is dat niet echt goed als je een reportage over de dynamiek van een groep moet maken, je moet zelf die dynamiek een beetje mee opbouwen. En dat lukte me niet goed.
Ik heb wel mijn uiterste best gedaan, ben véél gegaan, heb raad gevraagd aan de leerkracht, die raad ook opgevolgd, … Daarom ben ikzelf nog wel tevreden van mijn selectie. Het zijn geen spectaculaire beelden, maar ze geven de groep goed weer zoals ze is (ook al is er hier niet veel sprake van een groepsdynamiek.. Zelfs wanneer ze in groep waren was iedereen wat op zichzelf).
Het is dus een schets van de activiteiten van Huis 45, zoals het is. Soms zijn de beelden saai, maar dat is dan ook de bedoeling. Want soms was de groep ook saai…
(hij volgt het koord om te weten waar hij zwemt)
Observatie (van mensen)
Deze opdracht was van in het eerste semester. De opdracht hoorde dus ook in het onderdeel documentairefotografie, en ging om de “observatie van mensen”.
In het begin ging het wat moeilijk omdat ik wat moeite had met mensen te benaderen op straat, met het contact te maken. Ook vond ik het wat enerverend om eens “gewoon met je camera te gaan rondlopen en wachten tot er iets gebeurd dat je kan vastleggen”.. Ik wou actie, ik wou niet met 1 simpel beeld terug thuiskomen en denken “ok, volgende keer dan maar beter”. Daarom ben ik tegen het einde van het project veel meer zelf actie gaan opzoeken, een beetje “persfotograaf” proberen te spelen, bij de betoging van Gent voor Gaza, en bij de optocht in Dendermonde.
Change your style again
Gisteren ben ik onverwachts nog eens naar Placebo gaan kijken in het Koninklijk circus.. Het was ondertussen al de -even tellen- 7de keer dat ik ze zag, maar het was overduidelijk de beste keer! De vorige twee cd’s spraken me echt niet aan, wat ik erg spijtig vond, want Placebo is echt wel “mijn” groep, zoals iedereen wel een groep heeft die speciaal is voor hen. Daarom heb ik het ook wat uitgesteld om naar Battle for the sun te luisteren, maar ik moet zeggen dat ik echt verrast was. De muziek gaat eigenlijk voor een groot deel terug naar wat ze in het begin deden (vooral hun debuutcd), alleen meestal wat opgewekter De nummers zijn nog wel de typische Placebo-nummers, niet echt iets vernieuwends, maar ik ben toch blij dat ze deze weg (opnieuw) zijn ingeslaan…
En Molko zag er verbazingwekkend gezond uit!
Allemaal met mijn 70-200mm f/2.8-schatje genomen
KRAKOW
Véél te lang geleden dat ik iets gepost heb… Mijn excuses daarvoor…
Het zijn nu examens. Al ééntje ervan is voorbij, wat betekent dat er nog drie te gaan zijn (en één paper).
Hier wat foto’tjes van dit weekend: de band krakow in de fnac (acoustisch minioptredentje). Ik was niet meteen dolenthousiast van de muziek (eerder was leuke, simpele melodietjes om als achtergrondmuziek op te leggen), maar ik ging dan ook vooral om één van m’n twee nieuwe lensjes uit te testen
Mijn twee nieuwe schatjes zijn een Canon 70-200mm f/2.8 L IS USM, en een 50mm f/1.8 II. Aangezien het forum in de fnac niet zo groot is, werd het vooral de laatste lens die ik een beetje kon uittesten.
Vandaag doe ik wel nog een shoot met een model en make-upartieste om de tele eens voor wat portretten uit te testen.
Enfin, krakow dus… Geen enorme sterke foto’s, maar van deze ben ik wel min of meer tevreden…
Autonoom werk – hélemaal!
Modellen:
Sneeuwwitje: Charlotte De Fevere
Stiefmoeder: Celi Simetra
Kleine sneeuwwitje: Pauline Grossen
Prins: Mathias Sercu
Huurmoordenaar: Jelle Van Oerle
De 7 dwergen: Chris Willemsen
Echte moeder Sneeuwwitje: Ifhegemeia
Kledij:
Plastique Magique
Locaties:
Huyze Hertzberge
Kerk Elizabethbegijnhof
Funerarium Deruddere
Manège Stekene
En andere zelf in elkaar gestoken plekjes
Make-up:
Joke Van Eeghem
of wijzelf.
Uiteraard een hele grote bedankt aan iedereen om te helpen!
En commentaar is ook meer dan welkom!
