Marian Coppieters

Ja, ik weet het, ik ben een slechte blogger. Als ik al mensen heb die komen lezen kan ik ze niet echt houden, want ik schrijf veel te weinig.
Maar ik zit even in een fotografie-dipje vrees ik. En ja, daarvoor zijn meerdere redenen.
Een van de redenen is dat m’n Sneeuwwitje heeft afgehaakt. Wat wil zeggen dat ik twee foto’s sowieso al opnieuw moet doen.
Dan is er nog de opdracht voor groep waarvoor ik naar Varsenare ga, naar Huis 45 bij visueel gehandicapten. Ook daar vind ik nog niet echt mijn draai in..

Achja, hopen dat de projectweek van volgende week weer wat passie opwekt.

Lisa

(1)
We zaten onder het afdak (Ardennen
bijna september). We wisten
er is geen tijd meer.

Je zei tekort.
Dat alles concreet wordt. De dag.
Het glas dat in je vuist beslaat.

Avondeten. Misschien
nog een nacht misschien ook niet.

De concreetheid van koffie als je doodgaat.
Textuur van suiker. zijige boter. Lakense
melk. Zelfs de lucht krijgt smaak.
Er graasden koeien nabij.

We hebben gezwegen.
Vliegen geademd.

(2)
Je lijf dat roerloos woelt daar
beneden met de maden mee.
Men hoort zulks niet te denken
maar ik doe het.

Noem het verzoening. Aders
schieten wortel. Nieuwsoortig vlees
zwelt aan bodemkleurig bot en rond

die uniforme grijns vertakt
zich slaperig een mond.

(3)
Je werd zuur dat laatste jaar
de bodem van de fles
kwam in zicht je nipte
langer dronk
steeds meer minder.

(4)
Breek uit je kiezen.
Kruip onder je nagels
vandaan. Bloed uit je vale
ingevallen wangen.

We vonden je met open
mond in natte rode
lakens. Op de gang
klepten zolen
van zusters de neon-

lamp knipperde
met wimpers
van gestotter
ramen aan en uit.

(5)
En dan de sneeuw
in vlagen sloeg
ze neer in het meet-
kundig gegraven
gat en het vroor.

Ik heb de dood-
gravers op het deksel
horen stampen.

Aarde van glas,
je wilde haar niet.

(Erwin Mortier)

Dit is een van m’n lievelingsgedichten. Ik maakte er deze foto bij, om misschien te gebruiken voor mijn GIP dit jaar, maar ze verkozen een andere tekst..

• Modellen (voor fashionfoto’s) of mensen met een beetje uitstraling die het zien zitten om te poseren, en die ongeveer maatje 36 hebben (en een aanvaardbare lengte), én nog voor 15 september kunnen shooten (liefst in Gent). Geen vergoeding (eventueel wel de helft van de reiskosten). Hopelijk wel hele mooie fotootjes

• Stylisten(of mensen met veel kledij in het genre: gothic, hippie, punk, retro/cute, secretaresse-stijl, japanese fashion-stuff, mod, … ). In de kleine maatjes uiteraard

• Kleedjes zoals deze:

–> groen_wolkje [at] hotmail.com

Het is hier lang stilgeweest, jawel. Dat is omdat ik een hele tijd weg ben geweest: eerst naar pukkelpop, en daarna mijn vakantiejob begonnen in de GB. Daar ben ik al een beetje in gesetteld én ik heb mijn foto’s van pukkelpop al eens kunnen bekijken. Marian is hélemaal terug dus!
Hier een klein verslagje van Pukkelpop. ik ben vaak niet zo goed met woorden als ik zou willen, maar ik probeer.

Donderdag 14 augustus trokken ik en Robin naar Kiewit voor een weekend Pukkelpop. Eerst om onze tickets gegaan: die hadden ze niet meer in voorverkoop in de fnac. Gevolg: we moesten 20 euro meer betalen. Veel geld, maar achteraf gezien was het dat zeker waard. Na onze tent op te zetten zijn we naar de weide gegaan, waar het PP-feest al even bezig was. Ik kon m’n Canon 350D & twee lenzen binnensmokkelen (het is me elke dag gelukt!), en was dus uiteraard supergelukkig .

Als eerste gingen we naar The Germans (**,5) kijken. We hebben uiteindelijk maar een stukje gezien, maar was wel fijn. Ook al stond het geluid echt wel héél luid. Te weinig gezien om echt goed te kunnen oordelen, maar het is zeker de moeite om nog eens naar te gaan kijken.

Na The Germans zweefden we wat rond tussen de Infadels, Serj Tankian (klonk spijtig genoeg niet echt zoals System of a Down), en andere dingen. Maar eerlijk gezegd zagen we niets noemenswaardig tot The Editors (****). Zij waren muzikaal zowat het sterkste dat ik gezien heb in heel het weekend! Ook al kende ik maar een paar nummers… Het bleef boeien. Het entertainmentgehalte was niet echt super, maar dat hoefde ook niet echt. Een tegenstelling tot dat laatste was Roisin Murphy (***). Zij was vrij saai qua muziek, maar superentertainment! Ik heb erg genoten van haar optreden, en was ook blij dat er wat Moloko-stuff tussenzat. The Killers (***,5) waren zowat een mengeling tussen de twee vorige. Entertainment & interessante muziek. Alles was wel vrij clean. Proper gespeeld, maar niet “wauw”. Ik heb hen zeker al beter gezien, bijvoorbeeld in de AB.

De tweede dag gingen we naar Girls In Hawaii. Maar ook hier zag ik te weinig van om echt te oordelen. Wat ik zag was heel erg leuk. Voor A Brand (**,5) waren we net te laat om een deftige plaats te hebben in de marquee. Ondanks dat minpunt heb ik er toch van genoten. Er waren wel een beetje teveel nieuwe nummers om goed te zijn vond ik. Natuurlijk moeten ze hun album wel promoten, maar van hun eerste cd hebben ze enkel maar Riding your ghost gespeeld als ik mij niet vergis. En dat vond ik wel spijtig…
Een verrassing was het niet, maar het toppunt van de dag waren de Cold War Kids (****) Zalig! Goede muziek, grappige kerel (en maar met die metallica fans zitten lachen: “We’re harder, and darker than Metallica” ). Er was wel een minpunt, waar iedereen het mee eens was: wat een spijtige keuze om ze op het hoofdpodium te laten optreden. Ze hadden zeker beter gestaan in de Marquee.
Na de Cold War Kids zijn we aan de Main stage gebleven voor de Stereophonics (**), die wel leuk waren als achtergrondmuziek, maar niets meer. Ik had ze enkele jaren terug op werchter gezien en heb er toen veel meer van genoten.
Een ander hoogtepunt van de dag was Lady Linn met haar magnifieke zeven (***) Heel erg fijne muziek en een klok van een stem. Meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen. Na Lady Linn wou ik afspreken met een vriend, en die wou naar Alphabeat (***,5) gaan. Ik had absoluut geen idee wie Alphabeat was, maar ik ging toch mee, voor het gezelschap. Bleek dat ik er nog vrij veel liedjes van kende, eigenlijk enkel maar de hitjes. De Chateau zat bomvol, en dansen ging maar net (tot niet), maar toch was het een superfeestje! Daarna mijn enige Drum ‘n Bass uitstapje van het weekend: Dj Hype. Sterren zijn niet echt nodig vind ik, het was gewoon plezant om eens alles van mij af te smijten en te dansen, maar meer was het niet.

De zaterdag was de dag waarvan ik het meeste verwachtte. En die dag begon al goed, met The Black Kids (***,5 ). Ik kende hen niet, enkel hun meezing-hitje I’m not gonna teach your boyfriend how to dance with you. Ik heb het optreden eigenlijk enkel van buiten gevolgd op het scherm, maar het was echt fantastisch! In tegenstelling tot The National (*) die ik eerlijkgezegd maar héél saai vond. Daarna zijn we even langs Epica gepasseerd, die ook best wel goed zijn in hun genre…
Mijn Pukkelpop-partner wou daarna graag naar Plain White T’s (*). En ‘t was saai, en niet mooi, en… Bweurk!
Na Plain White T’s gingen we alvast naar de Marquee, om een goede plaats te hebben voor The Dresden Dolls. We kregen er MGMT (***) bij: heel leuk: een van de betere dingen van de dag. Dan was het eindelijk de beurt aan de langverwachte Dresden Dolls (*****). Helemaal vooraan aan het hekken kon ik deze twee wondermooie mensen beschouwen en beluistere Om het in tekst uit te drukken:

*zucht*

*aah!*

IIIIIIEEEEEEE!!!!!!!!!!!!

*zucht*
Na dit muzikaal orgasme gingen we op weg voor het volgende: Sigur Rós. Om daar een goede plaats bij te hebben moesten we ook luisteren naar Bloc Party (***). Ik zal eerlijk zijn: ik hou niet van Bloc Party. Ik heb hun hitjes nooit echt goed gevonden (met uitzondering van Flux). Maar toch hebben ze mij helemaal overtuigd. Wij waren naar voor aan’t gaan om een goed plekje te hebben bij Sigur Ros, maar hebben heel wat meer gekregen: een superfeestje met Bloc Party!
Uiteindelijk kwam dan eindelijk wat het hoogtepunt van de dag (en zelfs het weekend) moest worden: Sigur Rós (****)… Als je zo lang uitkijkt naar een groep is er wel al eens het probleem dat het tegenvalt omdat je er teveel van verwacht. Ik denk dat dat bij mij het geval was tijdens Sigur Rós. Zij zijn echt zo, mijn wauw-groep. En alles wat ik er al van hoorde over hun optredens was zo beschreven met superlatieven dat ik er ietsjes meer van verwachtte. Wat niet wegneemt dat ze mijn wauw-groep blijven

En een top-tientje:
1* The Dresden Dolls
2* Sigur Rós
3* Cold War Kids
4* The Editors
5* The Killers
6* The Black Kids
7* Lady Linn & her magnificent seven (ook wel een klein beetje expres op zeven gezet )
8* Alphabeat
9* Bloc Party
10* MGMT

Dit was mijn Pukkelpop in woordjes, vervolg komt in foto’s