Eventjes geen foto’s, maar een muziekje..
Cover van The Childcatcher van Patrick Wolf.

(En ja, dat ben ik die zingt en speelt, voor er nog mensen dat komen vragen )

Tussen de laatste twee kan ik precies nog niet goed kiezen, maar ik ga ze eens afprinten en hopen dat ik dan wel kan beslissen

Mauro

Marike Jager

Tom Pintens

http://www.myspace.com/jaguarclub

Voor het eerst in jaren ben ik zonder spiegelreflex-camera naar Pukkelpop getrokken. Ik dacht dat het misschien het genieten-van-de-muziek ging verbeteren… eens niet constant foto’s te zitten trekken, maar blijkt eigenlijk dat ik toch de hele tijd zit te denken ‘dat was een mooie foto geweest’. In ieder geval… De 5DmarkII bleeft uiteraard thuis, de 350D ook, maar mijn allereerste digitale toestel ging wél mee… De Konica Minolta Dimage Z2, 38-380mm f2.8-3.7 en met maar liefst 4 megapixels!

Enfin, dat weten we dus voor volgend jaar: toch de 350D proberen binnensmokkelen, anders is het weer groot verdriet… En wie weet sta ik ooit wel eens voor de hekkens bij de échte fotografen
Om het leed ietsjes te verzachten heb ik toch maar wat foto’s genomen met de minolta, onder andere van Peaches:

Gisteren heb ik nog eens een dagje festival gedaan
Ik ging samen met Robin een dagje naar Dranouter. Ik vooral voor CocoRosie, en Robin vooral voor The Veils.

Het was een leuke dag, maar Dranouter is dan ook een leuk festival. Het noemt zichzelf dan wel ‘Folkfestival’ (en ik hou eigenlijk niet zo van folk ) maar er zijn eigenlijk veel meer muziekgenre’s te vinden. Het is er ook altijd heel gezellig, met een heel familiaal gevoel, en het grote voordeel dat ze totaal niet controleren op fototoestellen. De nieuwe 5DmarkII en de 70-200mm gingen dus mee, en konden zonder problemen binnen. Waren er maar meer festivals zoals Dranouter! £

Het was de tweede keer dat ik CocoRosie zag. Ik heb enorm genoten van het optreden, maar om toch objectief te zijn: het was eigenlijk niet zo goed. De muziek was best wel oké, zoals altijd, maar de sfeer zat er niet zo in. De zusjes hadden er precies niet zoveel zin in, de inkleding was niet zo tof als vorige keer (blacklights!), het was ook veel te klaar op het podium en in de tent om de mysterieuse sfeer te bereiken die CocoRosie nodig heeft om een optreden geslaagd te maken. Ohja, en Bianca zag er verschrikkelijk slecht uit… maar wél fotogeniek natuurlijk.

The Veils waren veel beter (ook al ligt CocoRosie mij gewoon meer aan het hart). Zij hadden er duidelijk wél zin in, dat kon je zien.

Het spijtige is natuurlijk dat wanneer je in het publiek staat, je niet kan bewegen zoals de fotografen in de frontstage (waarbij mijn collega-klasgenoten en gelukzakken Jan en Lukas zaten). Je hebt zo natuurlijk vrij weinig controle over je standpunt, maar ik probeer toch altijd met wat leuke foto’s naar huis te komen… Genieten van een concert doe ik dubbel als ik daarna nog eens goede foto’s heb…

… Stijn.
Jawel, ik besef dat dit het moment is dat mensen gemakkelijk mijn blog zouden kunnen wegklikken door een overdosis Stijn, maar dit is nu eenmaal waar ik mee bezig ben op het moment qua foto’s.

Ik ben namelijk net begonnen met het idee voor een (simpele) reeks. De bedoeling is dat ik een paar artiesten aanspreek om een portret van hen te kunnen maken. Die zou ik dan steeds naast een concertfoto van hen plaatsen. De muzikant op het podium vs. de mens in het echte leven.
Bij sommige artiesten is het verschil natuurlijk helemaal niet groot, maar ik ben ook van plan om een coverbandjes te zoeken met enorme pruiken en verkleedkleren enzo om een beetje contrast te maken met de ‘gewonere’ artiesten. (Tips zijn altijd welkom!)

Maar mijn eerste artiest was dus Stijn. Als de vriendelijkheid zelve vond hij het helemaal geen probleem om even wat tijd voor mij uit te trekken. Het leukste en makkelijkste was om het portret te maken op de dag van een concert. Daarom trok ik vorige vrijdag naar het (voor mij) verre Kontich, waar het gratis mini-festivalletje De Zomernachten doorging. Gewapend met mijn 350D, 70-200mm f2.8 L IS USM,  50mm f1.8 en m’n holga ging ik naar het gemeentepark van Kontich.

Kontich had niet meteen speciale locaties die konden dienen als achtergrond, dus we gingen maar voor simpele achtergronden zoals een houten fietsenhok en een bakstenen muur Ik had op voorhand al het idee om vrij veel met m’n holga te werken: ik vind het toch wel een leuk toestelletje, en de kleurflitsjes kunnen toch wel iets speciaals geven aan een gewoon portret..
Na een paar foto’s te maken met mijn holga liepen we verder. Maar veel verder zijn we niet geraakt: mijn lieftallige holga sprong open aan de sluiting… Aangezien hij rond m’n nek hing, en het touwtje dus langs één kant loskwam viel hij op de grond, en pats de achterkant vloog eraf!
Na een kleine hartstilstand heb ik m’n filmpje vlug doorgedraaid in de hoop dat de eerste foto’s niet belicht werden…
Ik heb dan even tijd moeten nemen om m’n holga terug in elkaar te steken, waardoor er weer wat minder tijd overbleef om foto’s te nemen.

Toen ik later alleen in het park zat te kijken naar mijn digitale opnames besefte ik dat ik maar 14 digitale foto’s had genomen. Dat was een beetje paniek voor mij, maar uiteindelijk bleken de meeste goed te zijn (allé, ik bedoel: goed belicht en scherp). Ik hoop natuurlijk dat er van mijn holga-rolletje een paar supertoffe komen, maar ik reken er absoluut niet op.
Enfin, dit zijn de digitale foto’s die ik reeds bewerkt heb:

De bedoeling was wel om ze simpel te houden, maar ik ben wel een beetje bang dat ze té simpel zijn…Wat denken jullie?

Verder heb ik ook nog een foto van het optreden zelf waar ik wel content van ben. ‘t Is een beetje stom, ik heb wel nog andere leuke foto’s van het optreden zelf, maar het was zo’n slechte belichting dat ik constant naar ISO800 moest gaan, en op het klein lcd-schermpje denk je dan wel dat alles er goed uitziet, maar op de computer is het dan één groot ruis-festival.

Vrijdag ben ik nog maar eens naar Stijn gaan kijken. Ik voel me net weer een puber die zijn favoriete groep door het land volgt, maar hé, those were the good days hé Dus ik genoot er echt wel van om naar Heist te trekken voor het optreden en om nog wat meer foto’s te nemen. Ik had na Stijn graag nog een stukje Magnus gezien, maar de nmbs dacht daar anders over

Enfin, hier dus nog wat foto’s! Concertfotografie begin ik trouwens echt wel leuker en leuker te vinden..

PS: Ik weet dat de tweede niet scherp is (voor we die discussie weer beginnen ), maar ik vond het een leuke sfeerfoto.. Moest ie niet bewogen zijn had ie volgens mij niet dezelfde dynamiek… Dus dat was een bewuste keuze
En tussen de twee laatste kan ik niet kiezen

Het is weer Gentse Feesten. De meeste fotobloggers gaan dan straatfoto’s maken, maar da’s niet zo m’n ding…
Ik ben dus maar een kijkje gaan nemen naar Stijn, op 10 days off. Stijn is zowat de beste one-man-electro-band die je je kan voorstellen. Ik zag ‘m al op Polsslag, en was toen meteen verkocht.
Natuurlijk ging ook het fototoestel mee naar de Vooruit, en heb ik véél foto’s gemaakt. Ondanks de slechte lichtomstandigheden (massa’s tegenlicht) zijn er toch een paar leuke foto’s bij vind ik.

Enkele foto’s van de trouw van maandag in m’n eigen, nogal extreme , bewerking.

Morgen is het voor mij een grote dag.
Ik doe dan helemaal alleen m’n eerste trouwreportage.
Ik had wel het geluk dat ik gisteren met Jef meekon om te assisteren bij een huwelijk, zo ben ik toch al wat getraind voor morgen.
Tijdens hun ’shoot’ heb ik niet kunnen fotograferen, assistenten moeten sunbounces vasthouden enzo hé Maar tijdens hun kerkelijk huwelijk en even ervoor kon ik wel naar hartelust foto’s trekken.
Dit is al een eerste beeld dat ik heel geslaagd vind

En morgen dus een hele reeks op m’n eentje… Spannend!

… en dit waren de boosdoeners:

Groep
De opdracht was om een groep mensen die samen activiteiten en dergelijke doen te volgen, te observeren en van hun een documenataire-reeks te maken. Mijn eerste keuze hiervoor was een groep psychiatrische patiënten in het PC Dr. Guislain. Ik werd daar een tijd aan ‘t lijntje gehouden, maar uiteindelijk mocht dit toch niet. Dus: het project was al bezig, maar Marian had nog geen groep…
Ik heb toen eerst een reeks gemaakt bij een hondenschool (inclusief marginale kroeg ernaast), maar ben daarna nog overgeschakeld naar een groep blinden & visueel gehandicapten, in Huis 45. Aangezien ze in Gent niet reageerden, moest ik dus hiervoor elke keer naar Huis 45, gelegen te Varsenare.

Alles was daar ok, ik mocht meteen beginnen met foto’s te nemen. De eerste keren waren wat onwennig omdat het eerst zowat kennis maken was met de mensen. Ik was ook nog niet familiar met het omgaan met blinden, dus ook voor mij was het wat onwennig in het begin. Dat gevoel is eigenlijk nooit weggegaan. Langs de ene kant voelde ik me er helemaal niet welkom (sommige mensen die opmerkingen geven als “joama, wuk goagie ier nog olle’molle begun’ doen, mi filmen ak zit te kakk’n? ti wel min privacy wi!”, de directie die ‘vergeet’ te zeggen dat er ook activiteiten zoals zwemmen en wandelen en massage doorgaan, de directie die vergeet te zeggen wanneer er een activiteit niet doorgaat, waardoor ik daar dan stond voor niets, …). Langs de andere kant waren er genoeg mensen die mij héél hartelijk welkom wouden wensen (3 ‘aanbidders’, of hoe ik het ook moet noemen), en dat maakte mij dan weer heel ongemakkelijk. Ik ben iemand die zelf niet meteen goed weet hoe ik in een groep moet opgaan, maar ik doe het op mijn manier: ik blijf op de achtergrond, ben beleefd, glimlach, … Ik ben van mezelf al een bedeesd wezentje, en deze dingen deden me een beetje panikeren. Ik voelde me op een of andere manier aangevallen (niet welkom/té welkom), en het liefst vanal wat ik doe is dan in een coconnetje kruipen. Natuurlijk is dat niet echt goed als je een reportage over de dynamiek van een groep moet maken, je moet zelf die dynamiek een beetje mee opbouwen. En dat lukte me niet goed.
Ik heb wel mijn uiterste best gedaan, ben véél gegaan, heb raad gevraagd aan de leerkracht, die raad ook opgevolgd, … Daarom ben ikzelf nog wel tevreden van mijn selectie. Het zijn geen spectaculaire beelden, maar ze geven de groep goed weer zoals ze is (ook al is er hier niet veel sprake van een groepsdynamiek.. Zelfs wanneer ze in groep waren was iedereen wat op zichzelf).

Het is dus een schets van de activiteiten van Huis 45, zoals het is. Soms zijn de beelden saai, maar dat is dan ook de bedoeling. Want soms was de groep ook saai…

(hij volgt het koord om te weten waar hij zwemt)

Observatie (van mensen)
Deze opdracht was van in het eerste semester. De opdracht hoorde dus ook in het onderdeel documentairefotografie, en ging om de “observatie van mensen”.

In het begin ging het wat moeilijk omdat ik wat moeite had met mensen te benaderen op straat, met het contact te maken. Ook vond ik het wat enerverend om eens “gewoon met je camera te gaan rondlopen en wachten tot er iets gebeurd dat je kan vastleggen”.. Ik wou actie, ik wou niet met 1 simpel beeld terug thuiskomen en denken “ok, volgende keer dan maar beter”. Daarom ben ik tegen het einde van het project veel meer zelf actie gaan opzoeken, een beetje “persfotograaf” proberen te spelen, bij de betoging van Gent voor Gaza, en bij de optocht in Dendermonde.

Gisteren ben ik onverwachts nog eens naar Placebo gaan kijken in het Koninklijk circus.. Het was ondertussen al de -even tellen- 7de keer dat ik ze zag, maar het was overduidelijk de beste keer! De vorige twee cd’s spraken me echt niet aan, wat ik erg spijtig vond, want Placebo is echt wel “mijn” groep, zoals iedereen wel een groep heeft die speciaal is voor hen. Daarom heb ik het ook wat uitgesteld om naar Battle for the sun te luisteren, maar ik moet zeggen dat ik echt verrast was. De muziek gaat eigenlijk voor een groot deel terug naar wat ze in het begin deden (vooral hun debuutcd), alleen meestal wat opgewekter De nummers zijn nog wel de typische Placebo-nummers, niet echt iets vernieuwends, maar ik ben toch blij dat ze deze weg (opnieuw) zijn ingeslaan…

En Molko zag er verbazingwekkend gezond uit!

Allemaal met mijn 70-200mm f/2.8-schatje genomen